P3419: سوپاپ غیرفعال‌سازی یا ورودی سیلندر ۳ — مدار کنترل پایین

مدار کنترل غیرفعال‌سازی سوپاپ ورودی سیلندر ۳ خطا دارد.

مدار کنترل پایین می‌خواند — اتصالی به بدنه، یا تغذیه‌ای که فرو ریخته.

پایین و بالا دو راهی‌اند که یک مدار می‌تواند در حالی که هنوز وصل است نادرست باشد، و معمولاً به‌جای سلونوئید به سیم‌کشی اشاره می‌کنند. دسته‌سیمی که به سرسیلندر ساییده، کانکتوری که پر از روغن شده، یا پینی که در محفظه‌اش عقب رفته، این کار را می‌کند.

روغن درون کانکتور اینجا سزاوار ذکر جداگانه است، چون این سلونوئیدها در محفظه میان بانک‌ها یا در سرسیلندر زندگی می‌کنند جایی که آب‌بندی نشتی مستقیم رویشان می‌چکد، و روغن به‌طور شگفت‌آوری درون دسته‌سیم بالا می‌رود.

غیرفعال‌سازی سیلندر نیمی از موتور را در حال رانندگی خاموش می‌کند، و قرار نیست راننده متوجه شود.

زیر بار کم — سرعت ثابت آزادراهی از موتوری بزرگ کسر کوچکی از توانش را می‌خواهد — موتور برای پمپاژ هوایی که لازم ندارد سوخت هدر می‌دهد. دریچه گاز تقریباً بسته است، پس هر کورس مکش در برابر خلأ کشیده می‌شود. آن تلفات پمپاژ کسر واقعی از سوخت سوخته‌شده است.

پس موتور سیلندرها را خاموش می‌کند: سوخت و جرقه قطع می‌شوند و سوپاپ‌ها بسته نگه داشته می‌شوند. سیلندرهای باقی‌مانده آنگاه باید برای ساختن همان توان سخت‌تر کار کنند، که دریچه گاز را بیشتر باز می‌کند و تلفات پمپاژ را برای همه‌شان کم می‌کند. تمام سود همین است — از بی‌خفگی کردن سیلندرهایی می‌آید که هنوز کار می‌کنند، نه از آن‌هایی که ایستادند.

هر دو سوپاپ باید بسته بمانند، و همین بخشی است که ارزش فهمیدن دارد.

اگر تنها سوخت قطع می‌شد، سیلندر همچنان هوا پمپ می‌کرد — روی میل‌لنگ می‌کشید، و اکسیژن سرد را از میان کاتالیست می‌راند، که ترکیبی را که سنسورهای اکسیژن می‌کوشند بخوانند بر هم می‌زند. پس سوپاپ‌ها بسته نگه داشته می‌شوند و شارژ به دام می‌افتد.

سیلندری پر از هوای به‌دام‌افتاده به یک فنر بدل می‌شود. پیستون در راه بالا فشرده‌اش می‌کند و در راه پایین پس می‌زند، و بیشتر انرژی را برمی‌گرداند. حمل کردن سیلندر غیرفعال تقریباً رایگان است — و این تنها وقتی کار می‌کند که دام نگه دارد، و به همین دلیل مدارهای ورودی و اگزوز جداگانه پاییده می‌شوند و هر کدام کد خودش را می‌گیرد.

تقریباً همه این سیستم‌ها با روغن موتور به کار می‌افتند، و به همین دلیل وضعیت روغن بر علت‌ها غالب است.

سلونوئید سوپاپ را حرکت نمی‌دهد. فشار روغن را به تایپیتی می‌رساند که جمع می‌شود، پس زائده میل‌بادامک به‌جای باز کردن سوپاپ، درون قطعه‌ای فرو می‌رود که کوتاه می‌آید. روغن هم‌زمان سیال کاری، مسیر سیگنال و روان‌کار است.

و همین این سیستم را به‌طور غیرعادی به روغنی حساس می‌کند که موتور معمولی تحملش می‌کند. روغن کهنه، عقب‌افتاده، با گرانروی نادرست، یا رقیق‌شده با سوخت کندتر حرکت می‌کند و بیشتر احتمال دارد در مجراهایی باریک‌تر از مغز مداد لاک بگذارد. سطح پایین روغن هم همین کار را می‌کند، چون فشاری که تایپیت را در جایش نگه می‌دارد اول در دور آرام و در حالت داغ از بین می‌رود.

پس پیش از محکوم کردن یک سلونوئید: سطح روغن، وضعیت روغن و زمان آخرین تعویضش را بررسی کنید. در این موتورها این خودِ تشخیص است، نه یک مقدمه.

یک سیلندر، دو مدار، و پیکره هر دو را دارد. سمت ورودی و اگزوز یک سیلندر کدهای جداگانه‌اند چون سلونوئیدهای جداگانه‌ای‌اند که دو نیمه جداگانه از یک کار را انجام می‌دهند. دیدن تنها یکی از این جفت به معنای سالم بودن دیگری نیست — یعنی تا اینجا فقط یکی در آزمونی رد شده. تا آنجا هستید، کد خواهرِ سیلندر ۳ را هم بررسی کنید.